از بـــاده خراب وُ خبر از خواب نداریـم بر موجـــهی می، بیـم ز گرداب نـداریم   بُــگذار دمی وارهـم از حــــال پـریشان پـروای سخن بــا دلِ بــی تـاب نــداریـم   آن بـرگ بـه رقص آمـده بر آب روانیم انــدیشهای از خنـــدهی خیزاب نداریــم   پــائیز بــرو! پنجره مگشای کـه امشب بی تــابم وُ تـــابِ شبِ مهتاب نـــداریــم   ویــرانه ما عرصهی گردیدن مـاه است ای اشک نیــا ! طاقت سیلاب نــــداریم   تا چرخ ادب در کف این بی ادبان است آهنگ خوش و زمزمهی نـاب نـــداریم مسعود رضایی بیاره

خُرّم دل آن کس کــه در او جـای تو باشد هر گوشه از آن مسکن وُ مأوای تو باشد   حسرت بَـرَم از فرصت آئینــه کــه گاهـی از خویش تهی ، پُر زِ تماشای تـو بــاشد   آسودگـــی از تـــــاب وُ تب عشق نبینـــاد آن سر که خراب از سرِ سودای تـو باشد   آن لحظه کجا هست، کـه تـا چشم گشائیم در  قــابِ نظر چهرهی زیبـــای تــو باشد   تنـهائیِ ایـــن کــــوچــه دگــر تــاب ندارد در حسرت یک بوسه که بر پای تو باشد   هر برگ پُر از قطعهی آهنگ قشنگیست پــــائیز اگـــر زیــر قـــدمهــای تـو بـاشد مسعود رضایی بیاره  

نه صــدای پــایت آمــد، نـه صـدای پـای باران چقــــدر در انتــــظارِ، تـــواَم وُ صــدای بـاران   نه به طبع من  نشیند نه به طبع کوچه شعری چــو تـرانههای چشمت ، چو ترانـههای باران   دلِ ابـر تنگ وُ مــا را دلِ تنـگ، هر دو دارنـد دلِ مــن هــوایِ گریــه ، دل او هــوایِ بــاران   چـه تـوان، گـره زِ بغضِ من و تـو نمی گشاید نه مـرا هوای گریـه ، نـه تـو را دعــای باران   خـرّم آن زمــان کــه بــاهـم، تو بیائی وُ بیاید نـم اشک شوق مــن بــا نـم بــا صـفای باران مسعود رضایی بیاره